Thursday, 8 March 2018

ഓർമക്കുറിപ്പുകൾ

“പത്തു രൂപ കിട്ടീച്ചാ...ഒരു കവറിലെ അച്ചപ്പം വാങ്ങാരുന്നു...” പത്തു രൂപയ്ക്കു പത്തു ലക്ഷം രൂപയുടെ മൂല്യം ഉള്ള കുട്ടിക്കാലത്തു , എന്റെ ഈ ദാരിദ്ര്യം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എല്ലാവരിലും ഒരു നിരാശ പടർത്തി. ആകെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കശുമാങ്ങ വിറ്റിട്ടാണ് ഇന്നലെ എട്ടു രൂപയ്ക്കു ക്രിക്കറ്റ് ബോൾ വാങ്ങിയത് .അതാണെങ്കിൽ ഇന്നലത്തെ കളിയിൽ തന്നെ പൊട്ടുകയും ചെയ്തു. “ഇന്നത്തെ പന്തിനു ഏതു കശുമാവിൻ കയറും എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോളാണ് അവന്റെ അച്ചപ്പം”. ടീം ക്യാപ്റ്റൻ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞു. ഇന്നലെ ഔട്ട് ആയപ്പോൾ സമ്മതിക്കാതെ ബാറ്റ് ചെയ്യാൻ നോക്കിയതിനു എതിർ ടീം പഞ്ഞിക്കിട്ടവനാണ് ഇപ്പോൾ ഈ ഡയലോഗ് അടിക്കണത് . സില്ലി ബോയ്.... ഡയലോഗും  പറഞ്ഞു സുരേഷ് ഗോപി സ്റ്റൈലിൽ അവൻ ഇന്നത്തെ പന്തിനുള്ള വക തേടിപ്പോയി .
    ഇടവഴിയിലെ കലുങ്കിൽ ഇരുന്നു അച്ചപ്പം വാങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ചും സിക്സർ അടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും  പന്ത് വാങ്ങുന്നതിനെ കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ ഗംഭീര പ്ലാനിംഗ് നടത്തുമ്പോഴാണ് , ഞായറാഴ്ചത്തെ സ്പെഷ്യൽ ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു , ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന  ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഐശ്വര്യ റായിമാരും സുസ്മിത സെന്നും ഒക്കെ വരണത് കണ്ടത്. കുഞ്ഞുന്നാളിലെ വായിനോട്ടം ആണ് ഏറ്റവും ബെസ്ററ്. നമ്മളൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാവര്ക്കും നമ്മൾ കുട്ടികളായതു കൊണ്ട് , അന്ന് നമ്മുടെ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരുത്തിയേം കൊണ്ട് എവിടെ പോയാലും സാറ്റ് കളിക്കുവാ എന്ന് പറഞ്ഞോളും. ..ഇപ്പോഴാണേൽ ബാല പീഡനം , പോക്സോ നിയമം....വെറുതെയാണോ പിള്ളേര് ഫോണിൽ അഭയം   തേടുന്നത്. ഇന്നലെ ഉമ്മറത്തിരുന്നു ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ , അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടുന്നത് കണ്ടു..'അമ്മ മാത്രം ഊറി ചിരിച്ചു..ഞാൻ ഫോണിൽ നോക്കിയും.
          ഓല മടല് വെട്ടി ഒരു ബാറ്റും കയ്യിലേന്തിയാണ് ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ തിരികെ വന്നത്. അതിൽ സ്കെച്ച് പേന കൊണ്ട് MRF  എന്നെഴുതിയിരുന്നു. അവൻ കട്ട സച്ചിൻ ഫാൻ ആണ് .ഇപ്പോൾ സച്ചിൻ വിരമിച്ചത് കൊണ്ട് ക്രിക്കറ്റ് കാണുന്നത് നിർത്തി , ഷാർജ യിൽ ജോലി നോക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ വിളിക്കുമ്പോൾ ,96  ലെ ഷാർജ കപ്പിൽ സച്ചിൻ ഇന്ത്യക്കു വേണ്ടി പൊരുതിയത് പോലെ , ഷാർജ സ്റ്റേഡിയത്തിനു അടുത്ത് ജീവിതത്തോട് പൊരുതുവാണ്‌ എന്ന് മൊഴിയുന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ശല്യം. പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു അവൻ സച്ചിനെ കൂടി വെറുപ്പിക്കും.

ബാറ്റിൽ MRF എന്നെഴുതിയത് കൂട്ടത്തിലെ ഗാംഗുലി ഫാൻ ആയ മുകേഷിന് അത്ര പിടിച്ചില്ല. ഗാംഗുലിയുടെ ബാറ്റിന്റെ പേരായ ബ്രിട്ടാനിയ മതി എന്നും പറഞ്ഞു രണ്ടും കൂടി തല്ലു കൂടുമ്പോഴാണ് കൂട്ടത്തിലെ തീറ്റ പ്രാന്തനായ അപ്പു ആ കാഴ്ച കണ്ട് അലറിയത്.തലയിൽ ഒരു വലിയ കൂടയുമായി  ലക്ഷ്മിയമ്മ അതാ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നു. അതെ ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്നെ. ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ നെഞ്ചത്ത് പഞ്ചവാദ്യം നടത്തി കൊണ്ടിരുന്ന കൈ പിൻവലിച് മുകേഷ് തന്നെയാണ് ആദ്യം ഓടിയത്. പിറകെ ഉണ്ണിക്കുട്ടനും ഞാനും എല്ലാവരും. സർവത്ര ഇടിയും ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് , ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ എന്ന മട്ടിൽ MRF മാത്രം അവിടെ അനാഥമായി കിടന്നു.

ഞങ്ങളുടെ  നാട്ടിലെ  സഞ്ചരിക്കുന്ന  ഒരു  ബേക്കറിയായിരുന്നു ലക്ഷ്മിയമ്മ. അച്ചപ്പവും അരിമുറുക്കും ഉണ്ണിയപ്പവും വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി എല്ലാ വീടുകളിലും എത്തിക്കുന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിത മാർഗം. അവർ വിറ്റിരുന്ന പലഹാരങ്ങളുടെ സ്വാദ് പിന്നീടൊരിക്കലും മറ്റൊരു ഹോട്ടെലിന്റെയും ചില്ലു ഭരണിയിൽ നിന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്നതായിരുന്നു സത്യം.
പത്തു രൂപ കൊടുത്താൽ , അവർ ഒരു കവർ അച്ചപ്പം തരും. 'അമ്മ സ്ഥിരമായി വാങ്ങാറുണ്ട്. അവർ വീട്ടിലേക്ക് കയറിയ സ്ഥിതിക്ക് അത് വാങ്ങാൻ തന്നെ. ആദ്യം ഓടിയത് മുകേഷ് ആയിരുന്നെങ്കിലും എത്തിയത് ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ ആയിരുന്നു. അപ്പു ആണെങ്കിൽ , വേലിക്കൽ നിന്നിരുന്ന കൊന്നമരത്തിന്റെ കമ്പിൽ നിക്കറും ഉടക്കി തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. "അച്ചപ്പം എനിക്ക് കിട്ടീലെങ്കിൽ , കഴിഞ്ഞാഴ്ച അമ്മേടെ കുടുക്കയിൽ നിന്നും കാശ് മോഷ്ടിച്ച പന്ത് വാങ്ങീത് ഒറ്റു കൊടുക്കുമെന്ന് ആ മരത്തിൽ തൂങ്ങി കിടന്നു കൊണ്ട് ആ തെണ്ടി ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അത് കേട്ട ഉടനെ , അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ച കൊണ്ട് അനിയത്തി അകത്തേക്കോടി. തീരുമാനമായി.. ..
ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും അച്ചപ്പം വാങ്ങിക്കൊണ്ട് 'അമ്മ കാര്യം  പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. കടയിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന എല്ലിൻ കഷ്ണം കണ്ട പഞ്ചായത്ത് പട്ടികളെ പോലെ ഞങ്ങളും അരികെ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ കയ്യിലിരുന്ന ഒരു കവർ അച്ചപ്പവുമായി 'അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നു കളഞ്ഞു.കണ്ണിൽ ചോര ഇല്ലാത്ത ദുഷ്ട.ലക്ഷ്മിയമ്മ തിരികെ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളും പിറകെ കൂടി. ഞങ്ങൾ വിടുന്ന ഭാവം ഇല്ലെന്നു കണ്ടപ്പോൾ അവർ , കൂടയിൽ നിന്നും ഒരു കവർ അച്ചപ്പം എടുത്ത് ഞങ്ങള്ക് നൽകി. " ഇതിനു പകരം തരാൻ ഞങ്ങള്ക് സ്നേഹം മാത്രമേയുള്ളു " എന്ന ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ഡയലോഗ് അസ്ഥാനത്തായി പോയി എന്ന്, അവരുടെ മുഖം ചുവക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞങ്ങള്ക് മനസിലായി. " ഇതിന്റെ കാശ് നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഞാൻ വാങ്ങിക്കോളാം" എന്ന് പറഞ്ഞു അവർ നടന്നു പോയി. അങ്ങനെ ഉണ്ണിക്കുട്ടന്റെ ക്യാഷ് കൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ട്രീറ്റ് കിട്ടി. അച്ചപ്പതിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും അടർത്തി എടുത്ത് , ഓരോ കൈവിരലിലും മോതിരം പോലെ അണിഞ്ഞു , കലുങ്കിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ തിന്നു. ഇന്നത്തെ അത്താഴം വീട്ടുകാർ തരില്ലെന്നോർത്തു ഞങ്ങളുടെ ഉണ്ണികുട്ടനും. പിന്നീട് ഞങ്ങൾ ഇതൊരു പതിവാക്കി. എന്നും ഓരോ കവർ അച്ചപ്പം വാങ്ങും . ലക്ഷ്മിയമ്മ ഓരോ ദിവസവും ഓരോരുത്തരുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ക്യാഷ് വാങ്ങും. അങ്ങനെ മഴവെള്ളം ഒഴുകും പോലെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം ഒഴുകി നടന്നു. ഒടുവിൽ ഞാൻ ഒഴുകി വിപ്രോ ലും എത്തി.
     വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഇന്നലെയാണ് ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കണ്ടത്.സിനിമ തീയറ്ററിലെ ക്യൂവിൽ ടിക്കറ്റ് എടുക്കാൻ കാത്തു നിന്നപ്പോൾ , വേറൊരു സ്ത്രീയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു അവർ നടന്നു വരുന്നു.അവർ അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരോടും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്. അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് സംസാരിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി. പക്ഷെ ക്യൂവിൽ നിന്നും പുറത്തു പോയാൽ പിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. അവരുടെ വരവ് ഭിക്ഷക്കാരി ആയിട്ടാണെന്നു പിന്നീടാണ് എനിക്ക് മനസിലായത്. "എന്റെ വലതു കണ്ണിനു കാഴ്ച ഇല്ല മോനെ...ഇടതു കണ്ണിലും എല്ലാം ഒരു നിഴൽ പോലെയേ കാണുന്നുള്ളൂ..എന്തെങ്കിലും തന്നു ഒന്ന് സഹായിക്കണേ.." അവർ യാചിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. നാട്ടിൽ അത്യാവശ്യം വരുമാന മാർഗമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ , ഇവിടെ വന്നു ആൾക്കാരെ പറ്റിച്ചു ജീവിക്കുന്നു.
"ആരും ഒരു രൂപ പോലും കൊടുക്കരുത്. ഇവർ കാണിക്കുന്നത് കള്ളത്തരമാണ്. എനിക്കറിയാവുന്ന സ്ത്രീ ആണിത്. കണ്ണ് വയ്യെന്നോക്കെ നുണയാണ്. മനുഷ്യനെ പറ്റിക്കാൻ ഇറങ്ങിക്കോളും. "
ഞാൻ ദേഷ്യത്തിൽ അലറി .ദോഷം പറയരുതല്ലോ , കിട്ടിയ അവസരം എന്റെ ചങ്കു ബ്രോസ് നന്നായി  മുതലാക്കി. കൂടെ നാട്ടുകാരും. ഇമ്മാതിരി സാമൂഹ്യ വിപത്തുകളെ കയ്യോടെ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കണം എന്ന ക്ളീഷേ ഡയലോഗും അടിച്ചു അവന്മാരെല്ലാം കൂടി അവരെ നന്നായി അപമാനിച്ചു പറഞ്ഞു വിട്ടു.
ഇന്നലെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴാണ് , വീട് പൂട്ടി ഇട്ടിരിക്കുന്നതായി കണ്ടത്. ഉമ്മറപ്പടിയിൽ കുറെ നേരം ഇരുന്നപ്പോഴേക്കും'അമ്മ വന്നു. "നിനക്കോർമ്മയില്ലേ നമ്മുടെ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ. അവർ മരിച്ചൂടാ...പാവം നോക്കാൻ ആരൂണ്ടാർന്നില്ല..കാഴ്ചയും  കേൾവിയും  ഒക്കെ ഇല്ലാണ്ടായാൽ പിന്നെ ആർക്കാ വേണ്ടത്. പട്ടിണി കിടന്നാണ് മരിച്ചത് എന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. " 'അമ്മ വാതിൽ തുറക്കുന്നതിനിടയിൽ പോയതിന്റെ വിശദീകരണവും തന്നു."അതിനു അവർകെന്താരുന്നു കുഴപ്പം. പലഹാരവും വിറ്റ് നല്ല വരുമാനത്തിൽ ജീവിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ. " ആ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാൻ 'അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല. " അതൊക്കെ എത്ര വർഷം മുൻപ് ആരുന്നു മോനെ... എന്നും ആൾക്കാർ ഒരു പോലെ ഇരിക്കും എന്നാണോ നീ കരുതുന്നത്...നീ ബാംഗ്ലൂരും കൊച്ചിയിലും പോയപ്പോഴും , ഇവരും ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നുടാ...കൺവെട്ടത്തില്ലെങ്കിൽ നമുക് വർഷമെത്ര കഴിഞ്ഞാലും എല്ലാരും പഴയ പോലെയാ. ഇടയ്ക്കൊക്കെ പഴയത് ഓർക്കുകയും പുതുക്കുകയും ചെയ്യാൻ ഇനി എന്നാണ് നീ പഠിക്കുക."
ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.സത്യത്തിൽ വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നോടൊപ്പം അവരും മാറുന്നുണ്ട് എന്ന് എന്തെ ഞാൻ  ഓർത്തില്ല. "അവരുടെ കാഴ്ച ഒക്കെ പോയാരുന്നു ഡാ..ആകെയുള്ള മകൾ എറണാകുളത് എവിടെയോ ആണ്. അവൾ ഇവരെ നോക്കുകയൊന്നും ഇല്ല. ഇടയ്ക്ക് ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചു അവളെ കാണാൻ പോകും. അവൾ വണ്ടിക്കാശ് പോലും കൊടുക്കില്ലാരുന്നു. പാവം.  ഇരന്നു തിന്നാനാരുന്നു വിധി. " . അമ്മയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ആയിരം അമ്പുകളായി എന്നിൽ തറഞ്ഞു കയറി. ഓരോന്നു വെട്ടിപ്പിടിച് മുന്നേറുമ്പോഴും, പിന്നിലുപേക്ഷിക്കുന്ന ജീവിതം തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നില്ല. കണ്ണ് വയ്യാതെ ഭിക്ഷ യാചിച്ച അവരെ ഞാൻ കാരണം അപമാനിച്ചു പറഞ്ഞു വിട്ടു.
എങ്ങനെയാണു ഞാൻ ആ തെറ്റ് തിരുത്തുക. ഒരു മാപ്പു പോലും പറയാൻ പറ്റാത്ത ലോകത്തേക്ക് അവർ യാത്രയായി. എന്തിനാണ് ദൈവം ഇങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കുന്നത്? ഒരുകാലത്തു പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു പലതും ഇന്ന് ഓർമകൾ ആണ്. ചിലത് ഓർമകളിൽ പോലും മരിച്ചിരിക്കുന്നു. മാപ്പർഹിക്കാത്ത തെറ്റിന് ഞാൻ പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.പക്ഷെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ ആരുമില്ല.  " എടാ ആ മുകേഷിന്റെ കല്യാണം ആയല്ലോ..ഇന്നലെ ഇവിടെ വിളിക്കാൻ വന്നിരുന്നു..." മുകേഷ്..... ഞാൻ ഫോൺ എടുത്ത് നമ്പേഴ്സ് തപ്പി നോക്കി. .ഇല്ല... എന്റെ ഫോണിൽ അങ്ങനെയൊരു നമ്പർ ഇല്ല.  "അമ്മെ അവനിപ്പോ എവിടെയാ..." എന്റെ ചോദ്യം അമ്മയ്ക്കൊരു അത്ഭുതം ആയിരുന്നു. " നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഇപ്പോ വിളിക്കാറൊന്നും ഇല്ലേ..അവൻ ഗൾഫിൽ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. 'അമ്മ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഓർമയിൽ നിന്നും ഞാൻ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്താണ് അവൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ 'അമ്മ വിശ്വസിക്കുമോ ? ഒരു കാലത്തു എന്റെ ലൈഫ് അവരൊക്കെ ആയിരുന്നു. കലുങ്കിൽ ഇരുന്നു തമാശ പറഞ്ഞും , മടല് വെട്ടി ബാറ്റ് ഉണ്ടാക്കിയും റബ്ബർ പന്തിൽ പാടത്തു ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചും , തോരാ മഴയത്തു ഫുട്ബോൾ കളിച്ചും , മരത്തിൽ കയറി ആഞ്ഞിലിച്ചക്ക പറിച്ചും കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് കണ്ണിമാങ്ങാ എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തിയും കൂടെ നടന്നവർ. ഇന്ന് പലരും പല വഴി ആയിരിക്കുന്നു. ഫേസ്ബുക്കിൽ ഒന്ന് തപ്പണം. കണ്ടു കിട്ടാതിരിക്കില്ല..
ഞാൻ ഇത് എഴുതുമ്പോഴും , എന്റെ അപ്പുറത്തായി ഇപ്പോഴത്തെ റൂം മേറ്റ്സ് ആയ വിഷ്ണുവും വിമലും ഉറങ്ങുകയാണ്. ഇനി ഇവന്മാർ എന്നാണാവോ എന്റെ പഴയ കാല സുഹൃത്തുക്കളായി ഓർമകളിൽ നിറഞ്ഞു ഒടുവിൽ മാഞ്ഞു പോകുന്നത്.
"എന്തിനാണ് ദൈവം മറന്നു പോകാനായി മാത്രം ചിലരെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് വച്ച് തരുന്നത് ....?"

മനുഷ്യരൂപം

മഴ പതിയെ കനത്തു വന്നു. അയാൾ സമീപത്തു കണ്ട പീടികത്തിണ്ണയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. ഇനിയും കുറെ ദൂരം പോകാനുണ്ട് വീട്ടിലേക്ക്. അവസാനത്തെ ബസ് പോയിട്ട് നേരമേറെ ആയിരിക്കുന്നു. ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ പോലും ഇല്ലാത്ത നാട് എന്നത് വല്ലാത്ത അവസ്ഥ തന്നെ. അരയിൽ തിരുകിയിരുന്ന ബീഡി കവറിൽ നിന്നും ഒരു ബീഡി എടുത്ത് അയാൾ കത്തിച്ചു. തണുപ്പിൽ നിന്നും അയാൾക്കു ഒരു നേരിയ ആശ്വാസം തോന്നി. പെട്ടെന്ന് ശക്തമായ ഒരു മിന്നൽ അയാളിൽ ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കി. കടത്തിണ്ണയിൽ തന്നോടൊപ്പം ഒരാൾ കൂടി നില്പുണ്ട്. മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ ഒരു മനുഷ്യരൂപം കണ്ടു.അയാൾ കയ്യിലിരുന്ന തീപ്പെട്ടിയിൽ നിന്നും ഒരു കമ്പെടുത്തു ചെറുതായി ഉരസി. ചെറിയ തീ നാളത്തിൽ അയാൾ ആ മനുഷ്യ രൂപം കണ്ടു. സ്ത്രീയുടെ ആകാര ഭംഗിയുള്ള ഒരു പുരുഷൻ . നമ്മുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു ട്രാൻസ്‌ജെൻഡർ.
അയാളുടെ സാനിധ്യം അവളിൽ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. മഴ കനക്കുമ്പോഴും പുറത്തേക്ക് നോക്കി ആരെയോ പ്രതീക്ഷിക്കും പോലെ അവൾ നിന്നു. "നിങ്ങൾക് എവിടേക്ക് പോകാനാണ്. ?" . മൗനത്തിനു വിരാമമിട്ടത് അവളാണ് . അയാളുടെ മറുപടിയ്ക്കായി അവൾ കാത്തു നിന്നു. "മൂന്നു കിലോ മീറ്റർ അപ്പുറം ചെന്നാൽ ഹൈവേ ആയി.അവിടെ വരെ എങ്ങനെ എത്തിച്ചേരാനാണ്. ". അവൾ വീണ്ടും ഉത്തരത്തിനായി കാത്തു. അയാൾ അപ്പോഴും പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.പിന്നെ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ അവൾക് തോന്നിയില്ല.
മഴ വീണ്ടും കനക്കുകയാണ്. അയാൾ ഒരു ബീഡി കൂടി കത്തിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ അവളെ ഇടങ്കണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നുണ്ട്. പെട്ടെന്നാണ് പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങുന്നത് അയാൾ കേട്ടത് . എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അയാൾ കുഴങ്ങി. ശബ്ദം അടുത്തടുത്തു വരുന്നു. എന്നാൽ അവളിൽ അത് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. സൈറൺ അടുത്തു വരുന്തോറും അയാൾ കൂടുതൽ വെപ്രാളം കാട്ടുവാൻ തുടങ്ങി. പീടികത്തിണ്ണയുടെ ഒരു വശത്തേക്ക് അയാൾ തൊട്ടാവാടി ചുരുളും പോലെ ഒതുങ്ങി കൂടി. അയാൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ പോലീസ് ജീപ്പ് അവരുടെ മുൻപിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി . ജീപ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരെ കാണാൻ പോലീസുകാർക്ക് പ്രയാസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ചാടിയിറങ്ങിയ SI നേരെ കടത്തിണ്ണയിലേക്കാണ് കയറിയത്. അയാളുടെ ഷിർട്ടിൽ പിടിച്ച മുന്നോട്ട് വലിച്ചു SI  അലറുകയായിരുന്നു.  "എന്താണെടാ നായെ, നിനക്കു ഇങ്ങനെ ഉള്ളവരേം കൊണ്ട് കടത്തിണ്ണയിൽ ഇടപാട് ".
അയാൾ വിയർത്തു. മറുപടി പറയാൻ നാവ് പൊന്തുന്നില്ല. SI  യുടെ അടുത്ത അലർച്ചയിൽ അയാൾ ബോധം കെട്ടു വീഴുമെന്നു അവൾക്ക് തോന്നി. പേടിത്തൊണ്ടൻ. " സാർ, ഞങ്ങൾ വഴിപോക്കരാണ്. മഴ ആയതു കൊണ്ട് കേറി നിന്നതാണ്” . അവളുടെ സ്വരം ദൃഢമായിരുന്നു. "ഓഹോ മഴയത്തു ഇവന്റെ കൂടെ തന്നെ നിനക്കു കടത്തിണ്ണയിൽ കയറണമായിരുന്നു അല്ലെ".

"സർ, നിങ്ങൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. കടത്തിണ്ണയിൽ മഴ നനയാതെ കയറി നിന്നതിനു ആരോടാണ് മറുപടി പറയേണ്ടത്. ?" . SI യുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി. " നിന്നെ പോലെ ഉള്ളവർ ഇറങ്ങി നടക്കണത് എന്തിനാണെന്ന് അറിഞ്ഞു അത് തടയാൻ വേണ്ടി ആണ് ഞാൻ ഈ കുപ്പായം ഇട്ടേക്കുന്നത്. .". അയാൾ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. പക്ഷെ അവൾ പതറിയില്ല. " നിങ്ങൾ കണ്ട ഒന്നോ രണ്ടോ പേരെ വച്ചു എല്ലാ ട്രാൻസ്‌ജൻഡറുകളും അങ്ങനെയാണെന്ന് വിചാരിക്കുന്ന സാറിന്റെ മനസ്സിൽ തന്നെയാണ് കുഷ്ഠം . സർ കണ്ട അവരുടെ കൂടെ കിടന്നത് എന്തായാലും സാറിനെ പോലെയുള്ള ഒരു പുരുഷൻ ആകുമല്ലോ...? എന്തെ പുരുഷ വേശ്യകൾ എന്ന് അവരെ വിളിച്ചൂടെ.. "
അവളുടെ മുടിക്കെട്ടിൽ പിടിച്ച കൊണ്ടാണ് SI  അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞത്. " കടത്തിണ്ണയിൽ നിന്ന് പിടിച്ച നിന്റെ വേദവാക്യം ഞാൻ കേൾക്കണം അല്ലെ ഡി.." SI  ക്കു അത് മുഴുമിപ്പിക്കാൻ ആയില്ല. അതിനു മുൻപേ മറ്റേ ആൾ അയാളുടെ കാലിൽ വീണു. " സർ രക്ഷിക്കണം.. ഇവിടെ ഒന്നും നടന്നിട്ടില്ല. ഞാൻ അറിയപ്പെടുന്ന വീട്ടിലെ പയ്യനാണ്. എന്റെ അഭിമാനം സാറ് കാക്കണം..." . അത്രയും പറഞ്ഞു ഒരു 2000  ന്റെ നോട്ടും അയാൾ SI  യുടെ കയ്യിലേക്ക് വച്ച് കൊടുത്തു.നിന്നെ പിന്നെ എടുത്തോളാം എന്ന് പറഞ്ഞു SI  തിരികെ നടന്നു. അയാൾ കുറ്റബോധത്തോടെ തല കുനിച്ചു നിന്നു. അവൾ തല ഉയർത്തി മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പുറത്തെ മഴ വെള്ളത്തിൽ അയാളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു നില്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു. വായിൽ നിറഞ്ഞ കഫം അവൾ ആ വെള്ളത്തിലെ മുഖത്തേക്ക് നീട്ടി തുപ്പി. എന്നിട്ട് തല ഉയർത്തി മഴയിലൂടെ നടന്നു . പിന്നിലൂടെ വന്ന ലോറി യുടെ വെളിച്ചത്തിൽ , മെട്രോ തൂണിനരികിലായി വച്ചിരുന്ന ഫ്ലക്സ് അവൾ കണ്ടു. "ട്രാൻസ്ജൻഡറുകളുടെ ജീവിത നിലവാരം ഉയർത്താൻ മെട്രോ യിൽ ജോലി നൽകിയ എല്ലാ പ്രമുഖരും അതിൽ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവളും ചിരിച്ചു. ഉറക്കെ.. പക്ഷെ ആ ശബ്ദം ചുറ്റുമുള്ള മഴയിൽ അലിഞ്ഞു പോയി...

ഏഴു സുന്ദര രാത്രികൾ

“ഓൾക്കിപ്പോ നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്നത് കാണണം എന്ന് ...ഞാനെന്തൂട്ടാ ചെയ്ക ശാരദേ....". അടുക്കള തിണ്ണയിൽ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്ന സങ്കടങ്ങളിൽ അന്ന് അതൊരു പുതിയ വിഷയമായിരുന്നു. " ഇപ്പൊ ന്തൂട്ടാ മീനക്ഷ്യേ ഒരു നീലക്കുറിഞ്ഞി ആഗ്രഹം. ഓൾക്ക് പ്രാന്തായോ..."
ജനലരികിൽ കിടന്നു പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ , അവരുടെ സംസാരം അവളിൽ ചിരി പടർത്തി. കുറിഞ്ഞിപ്പൂ കാണണം നു പറേണത് ഇത്ര വല്യ തെറ്റാണോ ?? എന്തോരം തവണ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതാണ് കുറിഞ്ഞിപ്പൂ കൊണ്ടോയി കാണിക്കാംന്നു..കഴിഞ്ഞ വർഷം ആയിരുന്നു അവസാനം അത് പൂത്തത്. അച്ഛൻ കൊണ്ടോവാം എന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ തലേ ദിവസമാണ് തൊടിയിലെ ചെളി വെള്ളത്തിൽ വീണു കൈ ഒടിഞ്ഞത് . അമ്മുക്കുട്ടീം ഉണ്ണി കുട്ടനും ഒക്കെ എന്തോരം കളിയാക്കി ചിരിച്ചു അന്ന്. ന്റെ കുറിഞ്ഞി ആഗ്രഹം അതോടെ അസ്തമിച്ചു. ഇനി 12  വർഷം കാത്തിരിക്കണമത്രേ..
ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം സ്‌കൂളിന്റെ പിറകിലുള്ള പാടവരമ്പിലെ മാവിൻ ചോട്ടിൽ മാങ്ങ പെറുക്കുവാൻ പോയിരുന്നു. തിരികെ വരുന്ന വഴി ആണ് വയറു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടത്. പച്ചമാങ്ങയും തിന്നു കുറെ പച്ച വെള്ളവും കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വയറിനു അസുഖം പിടി പെട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ തല്ലു വാങ്ങിയത് ഇപ്പോഴും ഓർക്കുമ്പോൾ പേടി ആണ്. അമ്മേടെ കയ്യിൽ നിന്ന് തല്ലു വാങ്ങണത് പേടിച് ഉണ്ണികുട്ടനേം ബാലുവിനെയും എല്ലാം കൂട്ടിയാണ് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നത്. ഒരു ധൈര്യത്തിന്. മാങ്ങയോടൊപ്പം പച്ചവെള്ളം കുടിച്ചില്ലെന്നു പറയണമെന്ന് അവന്മാരെ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു. കള്ളം പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാൻ എന്നും കൂടെ നില്കണത് അവന്മാരാണ്.
ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം സ്‌കൂളിന്റെ പിറകിലുള്ള പാടവരമ്പിലെ മാവിൻ ചോട്ടിൽ മാങ്ങ പെറുക്കുവാൻ പോയിരുന്നു. തിരികെ വരുന്ന വഴി ആണ് വയറു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടത്. പച്ചമാങ്ങയും തിന്നു കുറെ പച്ച വെള്ളവും കുടിച്ചു കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വയറിനു അസുഖം പിടി പെട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ തല്ലു വാങ്ങിയത് ഇപ്പോഴും ഓർക്കുമ്പോൾ പേടി ആണ്. അമ്മേടെ കയ്യിൽ നിന്ന് തല്ലു വാങ്ങണത് പേടിച് ഉണ്ണികുട്ടനേം ബാലുവിനെയും എല്ലാം കൂട്ടിയാണ് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നത്. ഒരു ധൈര്യത്തിന്. മാങ്ങയോടൊപ്പം പച്ചവെള്ളം കുടിച്ചില്ലെന്നു പറയണമെന്ന് അവന്മാരെ ആവർത്തിച്ചു പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു. കള്ളം പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിക്കാൻ എന്നും കൂടെ നില്കണത് അവന്മാരാണ്.
ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടി കയറിയപ്പോഴേക്കും അമ്മയ്ക്ക് കാര്യം മനസിലായി. പച്ചവെള്ളം പോയിട്ട് പച്ചമാങ്ങ പോലും കഴിക്കില്ലെന്ന് ദേവന്മാരും സപ്പോർട്ട് ചെയ്തു. അമ്മയോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കയറിയ എന്നെ അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും അടിമുടി നോക്കുന്നതും , 'അമ്മ ഫോൺ എടുത്ത് അച്ഛനെ വിളിക്കുന്നതും ഒക്കെ എനിക്ക് അത്ഭുതമായി തോന്നി
എന്തൊക്കെയോ മാറുന്നത് പോലെ.. ഉണ്ണികുട്ടനും ബാലുവും പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ,അവർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് കൂടി പതിയെ അകലുകയാണെന്നു ഞാൻ മനസിലാക്കിയത 'അമ്മ ശാരദേടത്തിയോട് അത് പറയുമ്പോൾ ആയിരുന്നു - " ന്റെ കുട്ടി ഋതുമതി ആയിരിക്കണു ശാരദേ.. എന്ത് പെട്ടെന്നാ ഓള് വളർന്നത്.."
"വളർന്നൂന്നോ...? ഞാനോ ? അമ്മയ്ക്ക് വട്ടായോ???????

" മീനക്ഷ്യേ... കുട്ട്യോട് ഇനി ചെക്കന്മാരോടൊപ്പം കളിയ്ക്കാൻ കൂടണ്ടന്ന് പറഞ്ഞേക്കു.. ഉണ്ണീടേം ബാലൂന്റേം കൂടാ എപ്പോളും ..ആൾക്കാർ എന്തൊക്കെയാ പറയുക.. ".. മുത്തശ്ശി കഥ പൂർത്തിയാക്കി.  ഇന്നലെ രാവിലെ കൂടി അവരോടൊപ്പം കളിയ്ക്കാൻ എന്നെ പറഞ്ഞു വിട്ടതാണ്. ഇപ്പൊ ഇത് ന്തുട്ടാ പറ്റീത് ...? ആകാശം കാണാതെ ഇനി ഏഴു ദിവസം കഴിയണത്രെ.. മഴ പെയ്യുമ്പോ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാതെ ...വെയിലേറ്റ് പറമ്പിലൂടെ ഓടാതെ ന്തുട്ട് വെക്കേഷൻ ആണ് ..ഋതുമതി ആകാൻ കണ്ട സമയം... ന്റെ ഏഴു ദിവസത്തെ അവധിക്കാലം...
ജീവിതം മാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എല്ലാത്തിനും പുതിയ പുതിയ അർഥങ്ങൾ.. സ്പർശനങ്ങൾക്കും നോട്ടങ്ങൾക്കും ...പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഉമ്മകൾക്ക് പോലും...ലോകം വലുതായിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ചെറുതും.. ഇന്നലെ വരെ ഞാൻ ആഹ്ളാദിച്ചു നടന്നിരുന്ന തൊടിയിൽ ഇന്ന് ഞാൻ ഓർമ ആണ് . ജാലകത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് നോക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ കളിച്ചു നടക്കുന്ന ഒരു ബാല്യകാല മേച്ചിൽപ്പുറം. മഴ നനഞ്ഞു ഓടി വീട്ടിലേക്ക് കയറിയാൽ , തോർത്ത് മുണ്ടിനു പകരം തലയിൽ വീഴണത് ശകാരങ്ങളായിരിക്കും...നീലക്കുറിഞ്ഞി മോഹം ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും , അച്ഛൻ പോലും എന്നിൽ നിന്ന് തെന്നി മാറുന്നു...സ്ത്രീ എന്നാൽ ഒറ്റപെട്ടവൾ എന്നാണോ??
കുറിഞ്ഞി മല എന്നും എന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു. ഇരുപത്തി മൂന്നാം വയസിൽ ജീവിതത്തിൽ എല്ലാമായി കടന്നു വന്ന അയാളോടും എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ എണ്ണി പറഞ്ഞു. രണ്ടു വർഷം കൂടി കഴിയുമ്പോൾ പൂവണിയുന്ന കുറിഞ്ഞി മലയിൽ ഞാൻ എത്രയോ തവണ എന്റെ സങ്കല്പ രഥത്തിൽ സഞ്ചരിച്ചു.
ഞാൻ ഭാര്യയും അമ്മയും ആയി. ഇഷ്ടങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു നടത്തി തന്നിരുന്ന വിവാഹം കഴിഞ്ഞുള്ള ആദ്യ നാളുകളിൽ കുറിഞ്ഞികൾ പൂക്കാത്തത് എന്റെ നിർഭാഗ്യം ആകും. പതിയെ പതിയെ അടുക്കളയിലെ കരി കളിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ച അവ മനോഹരം എന്ന് ആശ്വസിക്കുവാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ , ഭർത്താവ് ഉച്ചയ്ക്ക് തുറക്കുന്ന ചോറ്റു പാത്രത്തിലെ കൊതിയൂറുന്ന മണം ആകണമെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. പിച്ച വച്ചു നടക്കുന്ന കുഞ്ഞിന് ഉരുളകൾ നൽകുമ്പോൾ അവളുടെ വയറിനോടൊപ്പം നിറയുന്നതാവണം ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. തിരക്ക് കഴിഞ്ഞു വരുന്ന ഭർത്താവിന്റെ ഉള്ളിലെ കനലെരിയാനുള്ള മഴയാകാനും ഞാൻ പഠിച്ചു.
അടുക്കളയിലെ കരിയിൽ ഞാൻ വരച്ച ചിത്രങ്ങളിൽ കുറിഞ്ഞികൾ പൂത്തില്ല. കുറിഞ്ഞി മലയും തെളിഞ്ഞില്ല. കഴുകുമ്പോൾ ഒഴുകിയിറങ്ങി അകലേക്ക് പോകുന്ന, കറിച്ചട്ടിയിലെ മെഴുക്കു പോലെ ന്റെ കുറിഞ്ഞിയും എന്നിൽ നിന്നും ഒഴുകി പോയി. അച്ഛനും പ്രിയപ്പെട്ടവനും അടുക്കളപ്പുറങ്ങളിലെ സന്തോഷങ്ങളിൽ ഞാൻ ആഗ്രഹങ്ങൾ കുഴിച്ചു മൂടിയതോർത്തു പരിഭവിച്ചില്ല. ആഗ്രഹിച്ച പോലൊരു ജീവിതം മകൾക്കു കിട്ടിയതിനു 'അമ്മ ദേവിയ്ക്ക് നിലവിളക്കും നൽകി..ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ തന്നെ കിട്ടിയല്ലോ??? ആരുടെ ആഗ്രഹം എന്ന് 'അമ്മ പറഞ്ഞില്ല.. ദൈവം ചോദിച്ചതുമില്ല..
പുറത്തു മഴ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.. എന്റെ മകൾ കടലാസ്സ് തോണി ഇറക്കി കളിയ്ക്കുകയാണ്. മഴയുടെ ശബ്ദം ഭീകരമായി കാതിലേക്ക് വന്നു.അവൾ പേടി കൂടാതെ ഇരിയ്ക്കുകയാണ്..നനഞ്ഞോളു.. നിന്റെ ആഗ്രഹം തീരുവോളം നീ നനഞ്ഞോളു.. അല്ലെങ്കിൽ അകലെയല്ലാതൊരു ദിവസം നിനക്കും വന്നു ചേരും...നീ ഇന്ന് നനയാതെ വിട്ട മഴകളും, കഴിക്കാതെ പോയ ചാമ്പങ്ങകളും , ഒഴുക്കാതെ പോയ കടലാസ്സ് തോണികളും , നൽകാതെ പോയ ഉമ്മകളും, കയറാതെ പോയ മരങ്ങളും, കാണാതെ പോയ നിലാവുകളും , ചൂടാതെ പോയ പുഷ്പങ്ങളും അന്ന് നിന്നെ നോക്കി പല്ലിളിക്കും. അവ നിന്നെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തും...നീ അറിയാതെ നിന്നെ മാറ്റുന്ന ആ ഏഴു സുന്ദര രാത്രികളിൽ അവ നിന്നെ പരിഹസിക്കും..

Wednesday, 22 February 2017

ചിരി ..!!

                 
അത്യാവശ്യമായി വീട്ടിലെത്തണമെന്നു അമ്മ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാണ് അന്ന് രാത്രി തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്.ഓഫിസിലെ പണിയും ഒതുക്കി , റൂമിൽ വന്നു തുണികളും എടുത്ത് ബസ്സ്റ്റാന്റിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും 11 മണി ആയിരുന്നു.അടുത്ത ബസ് വരാൻ 45  മിനിട്ടോളം സമയം ഉണ്ട്.കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു അന്തി പത്രത്തിന്റെ പേജുകൾ മറിച് ഞാൻ  തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ഒരു കോണിലേക്കിരുന്നു.
    
ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചപ്പോഴാണ് ഒരു ഏഴു വയസുകാരിയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയിൽ എന്റെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞത്.കയ്യിൽ ഒരു കടലാസ് മിഠായിയുമായി അവൾ കാഴ്ചകൾ കാണുകയാണ്.ഞാനും ചിരിച്ചു.അപ്പോഴാണ് അവളുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന 40  വയസ്സോളം പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയെ ഞാൻ കണ്ടത്.അവരും എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു. അമ്മയാവും..അവർ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അടുത്തേക്ക് വന്നു. പലതരം കളറുകൾ കൊണ്ട് വർണാഭമായ സാരിയും , പൊട്ടും , ലിപ്സ്ടിക്കും, മുല്ലപ്പൂവും, ചുണ്ടിൽ ആകർഷിക്കുവാനുള്ള  ചിരിയും.ആ ചിരിയുടെ അർഥം പന്തിയല്ലെന്ന് മനസിലാക്കാൻ അത് തന്നെ ധാരാളമായിരുന്നു. അവർ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. വിലപേശി സ്വയം വില്പന ചരക്കായി ജീവിക്കുന്നവൾ.
      
ആൾക്കാരെ ആകർഷിക്കുവാനുള്ള അവരുടെ ചിരിയും സംസാരവും സത്യത്തിൽ എനിക്ക് ദേഷ്യമാണുണ്ടാക്കിയത് . "നിങ്ങളോ ഇങ്ങനെ ആയി...എന്തിനാണീ കുഞ്ഞിനെ കൂടി കൂടെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നത് ?..." ദേഷ്യത്തിലാണ് ഞാനത് ചോദിച്ചതെങ്കിലും അവരിൽ അത് ഒരു ഭാവ മാറ്റവും ഉണ്ടാക്കാത്ത കാരണം ഞാൻ സ്വയം പരിഹാസ്യനായി. അൽപ നേരമുണ്ടായ ആ നിശബ്ദത കീറി മുറിച്ചത് അവർ തന്നെയാണ്. "എനിക്കും കുഞ്ഞിനുമുള്ള ജീവിത മാർഗമാണ് ഇത്. സമൂഹത്തിലെ കപട സദാചാരക്കാരെ എന്നോളം നിങ്ങൾക്കറിയാൻ വഴിയില്ല.ഞാൻ എന്ത് വിശ്വാസത്തിലാണ് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വീട്ടിലിരുത്തുന്നത്.ഇവിടെ ഈ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ  , അവളെ സുരക്ഷിതയായി ഇരുത്തിയിട്ടേ ഞാൻ എവിടേക്കായാലും പോകു.എന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ ഇങ്ങനെയൊരു സ്ത്രീയുടെ മകൾ.ഈ ആൾകൂട്ടത്തിൽ ഇരുന്നാൽ അവൾ ഏതോ ഒരു വഴിയാത്രക്കാരന്റെ മകൾ ആണ്.അവളെ ആരും തൊടുകയില്ല.
     ചിലയിടങ്ങൾ വീടിനേക്കാളും സുരക്ഷിതമാണ് പെൺകുട്ടികൾക്ക്." ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറയുമോ എന്ന് അവർ ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധിച്ചു. വാക്കുകൾ വറ്റി പോയിരിക്കുന്നു.എന്നിൽ ഉണർന്ന സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവിനെ അവൾ നിഷ്കരുണം ചവിട്ടി താഴ്ത്തി.ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ വീണ്ടും പത്ര വായന തുടർന്നു.

  അൽപ സമയത്തിനകം തന്നെ ഏതോ ഒരു വഴിപോക്കൻ അവർക്കായി വന്നു. കുഞ്ഞിനെ അവർ സ്റ്റാന്റിലെ വെളിച്ചമുള്ള ഒരു ഭാഗത്തു ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലേക്ക് ഇരുത്തി. 'അമ്മ ഇപ്പൊ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് , കവിളിൽ ഒരു മുത്തവും നൽകി അവർ ആ അപരിചിതനോടൊപ്പം ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
     
ആ കുട്ടി  ഒന്നുമറിയാതെ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് അങ്ങനെ ഇരുന്നു. അവളെ നോക്കി ഞാനും.ഒരു പത്തു മിനിറ്റിനു ശേഷം കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ മിട്ടായി പൊതിയുമായി രണ്ടു പേർ അവളുടെ അടുത്ത വന്നിരിക്കണത് ഞാൻ കണ്ടു.എന്റെ ഉള്ളിൽ ഭീതിയുടെ മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. അവളുടെ അമ്മയെ എങ്ങും കാണുന്നില്ല. വന്നിരുന്നവർ നീട്ടിയ മിട്ടായി പൊതിയിലായിരുന്നു അവളുടെ ശ്രദ്ധ. അവർ എന്താണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്നോ പരിചിതരാണ് എന്നുള്ളതോ എനിക്ക് അവ്യക്തമായിരുന്നു.പക്ഷെ അവരോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവൾ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഒരു പക്ഷെ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവർ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കും.അങ്ങനെ അനുമാനിക്കുകയെ  നിവർത്തിയുള്ളു.
  അവളുടെ ആരാണ് അവർ എന്നത് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പോയാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാനാകും പ്രതി.കൊല്ലാനാണോ വളർത്താനാണോ അവർ അരികിലിരിക്കുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കാൻ അവൾക്ക് അറിയാത്ത പക്ഷം, ഞാൻ അവൾക്ക് അപരിചിതനാണ്.അവർ അറിയുന്നവരും.എന്റെ ഉദ്ദേശ ശുദ്ധി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടേക്കാം.ഞാൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
  
ഇരുട്ടിന്റെ മറ നീക്കി അവളുടെ അമ്മയും കൂടെ പോയവനും തിരികെ വരുമ്പോൾ കൂടെ പോലീസുകാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.എന്റെ കുഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞു അവർ അവിടേക്ക് നോക്കിയതും , കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന പോലീസുകാരന്റെ കൈ മുഖത്തേക്ക് പതിഞ്ഞതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അവരുടെ വിലാപം അവഗണിക്കപ്പെട്ടു. ക്രൂരമായ മർദ്ദനത്തിൽ അവരുടെ നിലവിളി മുങ്ങിപ്പോയി. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുവാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീ , മകളെ ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നു പോലും.അവർ ജീപ്പിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടു.
    തിരുവനന്ത പുരത്തേക്കുള്ള അവസാന ബസ്സിന്റെ ഹോൺ എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ഞാൻ ഞെട്ടി. നിസ്സഹായത എന്നെ വേട്ടയാടി.ഞാൻ ബസ്സിനരികിലേക്ക് നടന്നു.ആ കുട്ടിയും , അപരിചിതരോടൊപ്പം എഴുന്നേറ്റു. അമ്മയുടെ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാം എന്ന ഉറപ്പിന്മേൽ അവൾ   അവരോട് കൂടി നടന്നു.ഞാൻ ബസ്സിലേക്ക് കയറി.ബസ് പതിയെ നീങ്ങി തുടങ്ങി. പോലീസ് ജീപ്പും ആ അമ്മയെ കൊണ്ട് നീങ്ങി തുടങ്ങി. അവളും അപരിചിതരോടൊപ്പം ഒരു ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി. അതിലൊരുവന്റെ മടിയിൽ മിട്ടായിയും നുണഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൾ ഇരുന്നു. പോലീസ് ജീപ്പ് സ്റ്റാന്റിൽ നിന്നും വലതു വശത്തേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.അവളെയും കൊണ്ട് ആ ഓട്ടോ ഇടതു വശത്തേക്കുള്ള ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ വഴിയിലേക്കും തിരിഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. നാളത്തെ പത്രത്തിലെ അവളുടെ പിച്ചി ചീന്തിയ പടത്തോടു കൂടിയ ഒരു കോളം വാർത്ത തടയാൻ എനിക്ക് കഴിയാതെ    പോയി.

Thursday, 18 February 2016

അവൻ കള്ളനാണ്..!!


" പണം എന്റെതാണ്‌...എന്റെ മകളുടെ കാതിലെ  കമ്മൽ  വിറ്റ് ഞാൻ വാങ്ങിയത്..." ഇത് മൂന്നാം തവണയാണ് യാത്രയിൽ അയാള് ഇത് എന്നോട് പറയുന്നത്. ബസിലെ അടുത്തടുത്ത സീറ്റിലെ നിമിഷങ്ങളൊഴിചാൽ അയാൾ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു അപരിചിതനാണ്. ആലപ്പുഴ ബസ്സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നും ആണ് അയാൾ കയറിയത്.നന്നേ മുഷിഞ്ഞ വേഷം.വളരെയേറെ തിരക്കായിരുന്നെങ്കിലും ഏതോ ഒരു സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയപ്പോൾ അയാൾ എന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു.മുടി നരച്ചു തുടങ്ങിയ മനുഷ്യൻ വളരെയധികം ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. തന്റെ കൈയ്യിൽ  ഇരുന്ന പണപ്പൊതി  അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ട് എന്നെ നോക്കി പറയും.. " പണം എന്റെതാണ്‌..."
                              പെട്ടെന്ന് ബസിൽ നിന്നും ഒരു കരച്ചിൽ കേട്ടു.ആരുടെയോ പേഴ്സ് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.ബസിൽ ആകെ ബഹളം.പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കൈ വന്ന് മനുഷ്യന്റെ കവിളിൽ ശക്തിയായി അടിച്ചത്.."ഇവൻ കള്ളനാണ് ..മോഷണ കേസിൽ പെട്ട് ജയിലിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതെ ഉള്ളു..ഇവൻ തന്നെയാകും എടുത്തത്..". അടിചയാളുടെ ആരോപണങ്ങളിൽ മനുഷ്യന്റെ കരച്ചിൽ പോലും മുങ്ങിപ്പോയി. അയാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാനാകും മുൻപ് തന്നെ, കണ്ടവനും കേട്ടവനും അങ്ങനെ എല്ലാർക്കും ഉള്ള ഒരു ചെണ്ട ആയി അയാൾ മാറിയിരുന്നു. ഒടുവിൽ മൂക്കിൽ നിന്നും വായിൽ നിന്നും രക്തം വന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് അവർ നിർത്തിയത്. അപ്പോഴും പണപ്പൊതി അയാൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുന്നു.
  പൊതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പണം, മറ്റേ യാത്രക്കാരന് നഷ്ടപ്പെട്ട തുകയ്ക്കും തുല്യമായിരുന്നു എന്ന വിചിത്രമായ ന്യായം വീണ്ടും അയാളെ  തല്ലു കൊള്ളിച്ചു.ഒടുവിൽ കള്ളനെ(മനുഷ്യനെ) പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ അവർ എത്തി ചേർന്നു. എല്ലാവരുടെയും കൈ കരുത്ത് തെളിയിച്ചപ്പോൾ, വണ്ടി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെക്ക് നീങ്ങി തുടങ്ങി.
     അയാളുടെ ദേഹം മുഴുവനും രക്തത്തിൽ കുതിർന്നിരുന്നു.സത്യമേതാ മിഥ്യ ഏതാ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ കടന്നു വന്നു. അയാൾ എന്തിനാണ് പണം എന്റേതാണ് എന്ന് കുറെ തവണ പറഞ്ഞത്? നഷ്ടപ്പെട്ട പണവും അയാളുടെ കൈയ്യിലുള്ളതും തുല്യമായിരുന്നു എന്നത് ആകസ്മികം ആയിരുന്നോ? പുറം കാഴ്ചകളിൽ മിഴികൾ പായുമ്പോഴും മനസ് എവിടേക്കോ ഊളിയിടുന്നു.
             പെട്ടെന്നാണ് രക്തം പുരണ്ട കൈകൾ എന്റെ കൈകളിൽ സ്പർശിച്ചത്. "മോനെ.. പണം എന്റേതാണ്..ഞാൻ അതുമായാണ് ബസിൽ കയറിയത്...മോനെങ്കിലും സത്യം പറയണം....". എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്.പൈസയുമായി കൈയ്യോടെ പിടിച്ച അയാൾക്കായി ഇനി ഞാൻ സാക്ഷി പറയണം പോലും. അയാളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി ഞാൻ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
    അയാൾ വീണ്ടും എന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. "ദയവായി എന്നെ വിശ്വസിക്കണം..ഞാൻ മോഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട് ..ഒരിക്കൽ...ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ എന്റെ മകളുടെ വയറു നിറയ്ക്കുവാൻ..ഒരു പിടി ആഹാരം പോലും തരാൻ മനസില്ലാത്ത നിങ്ങളൊക്കെ തന്നെയാണ് എന്നെ കള്ളൻ ആക്കിയത്..അന്ന് പിടിക്കപ്പെട്ട ഞാൻ ഇന്നും എല്ലാവർക്കും ഒരു പെരുങ്കള്ളനാണ്. എന്റെ മകൾ സത്യം പിന്നെ ഞാൻ മോഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല.പക്ഷെ ഇന്ന് നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാ മോഷണങ്ങളും എത്തി നില്ക്കുന്നത് എന്നിലാണ്. എന്റെ സമ്പാദ്യം പോലും അവർ തൊണ്ടി മുതലായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. ഇതെന്റെ അവസാന സമ്പാദ്യം ആണ്. എന്നെ രക്ഷിക്കണം.ഇവിടെയും എന്നെ കള്ളനാക്കരുത് നിങ്ങൾ..അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. "എന്നെ രക്ഷിക്കണം...എന്റെ കൈയ്യിലെ പണപ്പൊതി നിങ്ങൾ കണ്ടതാണ്..എന്നെ വീണ്ടും കള്ളനാക്കരുത്.." ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ അയാൾ വാവിട്ടു കരഞ്ഞു..
       വണ്ടി പോലിസ് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. അയാൾ കള്ളനായി അവരോധിക്കപ്പെട്ടു..പക്ഷെ അയാളിൽ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു..സത്യം തെളിയിക്കാനായി അയാൾ എന്നെ ഹാജരാക്കി. എന്റെ നാവിൻ തുമ്പിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയം കേഴുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.പക്ഷെ ഞാനും ജീവിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിലാണ്.ഞാൻ മാറിയാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകും. "എനിക്കിയാളെ അറിയില്ല സാർ. ഇയാൾ പറയുന്നത് നുണയാണ്." ഇത്രയും പറഞ്ഞു ഞാൻ തിരികെ നടന്നു.പിന്നിൽ പോലീസ് ബൂട്ടിന് കീഴിൽ ഒരു ജീവൻ ചതഞ്ഞരയുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
       പക്ഷെ ഞാൻ നിസ്സഹായനാണ്..ഒരിക്കൽ കള്ളനായ മനുഷ്യൻ എനിക്കും നിങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ മരണം വരെ കള്ളനാണ്. അവന്റെ പക്ഷം ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോള സമൂഹം എന്നെയും കൂട്ട് പ്രതി ആക്കും...അയാൾക്കായി കോടതിയും കേസ് ഉം ... അങ്ങനെ പലവിധ തല വേദനകൾ.. ടി കമ്പനിയിലെ എന്റെ ജോലി പോലും കേസിൽ പെട്ട് തുലാസിൽ ആടുന്നത് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. വേണ്ട...അവൻ കള്ളനാണ്..ഞാൻ വിശുദ്ധന്മാരുടെ സമൂഹത്തിലെ ഒരു പാവം. അവന്റെ അലർച്ച എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. അവൻ കരയട്ടെ....കള്ളനാണ് അവൻ...
     അങ്ങ് ദൂരെ, അവൻ വാങ്ങി വരുന്ന അരി, വേവിച് ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ അവന്റെ മക്കൾ വച്ചിരിക്കുന്ന കലത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ എന്റെ മനസ് വെന്ത് തുടങ്ങിയിരുന്നു...